Joods Maastricht

Website van de Joodse Gemeente Maastricht

Spanning: corona of de terrorist – Dagboek van een opperrabbijn

Dat de verzoeken die mij bereiken van uiteenlopende aard zijn, maakt mijn baantje en dus ook mijn leven, aangenaam spannend en afwisselend. Een verzoek of ik wil spreken met een vertegenwoordiger van een actiegroep die mondiale aandacht vraagt voor de verdrukking van de Oeigoren, een verzoek om een streamlezing te geven, een verzoek of ik een off-the-record ontmoeting wil regelen met de ambassadeur van Israël en een aanbod van een reisbureau dat mij graag mee wil hebben met een commerciële vijfdaagse reis naar Krakau/Auschwitz. Voor ons, mijn echtgenote mag ook mee, is dat dus een gratis vakantie (Auschwitz, vakantie??) en voor het reisbureau ben ik dan de trekpleister die deelnemers moet lokken.

 

Ook ben ik gebeld n.a.v. mijn dagboek “Inval door Handhavers” waarin ik mijn teleurstelling keihard kenbaar maak dat de Nederlandse Overheid zich wel zorgen maakt over de verkoop van een paar flesjes wijn uit de “bezette” gebieden, maar andere “bezette” gebieden ongemoeid laat. Ik kreeg hierop veel reacties waarvan ik twee telefoontjes vermeld. Beller A, uiterst ter zake kundig, was de mening toegedaan dat BDS een synoniem is van antisemitisme, maar dat mijn redenering ten aanzien van de door Rusland, China en Turkije bezette gebieden niet opgaat. Marokko met de Westelijke Sahara is wel vergelijkbaar. Op mijn vraag hoe het dan kan zijn dat er Kamervragen over worden gesteld, was zijn antwoord: wacht het antwoord van de Minister maar af en dat zal ik dan dus braaf doen.

 

Beller B was een oudere buitenlandse collega. Overigens is het heel wel denkbaar dat ik ouder ben dan hij, maar hij oogt zeker ouder. Hij hield eerst een uitgebreide proloog over corona en de spanning die dat bij hem in zijn Joodse gemeenschap opleverde. En toe kwam de aap uit de rabbinale mouw: klopt het dat ik had opgeroepen om Marokko te boycotten? Van geen kant dus! Ik heb gepoogd uit te leggen dat als de Nederlandse Overheid de mening is toegedaan dat er gecontroleerd moet worden op etikettering, waarom dan alleen richting Israël? Om het lange gesprek met beller B samengevat weer te geven: of ik in de toekomst China, Rusland en Turkije wel wil blijven vermelden als bezetters, want hij deelt mijn mening over de selectieve verontwaardiging van de Nederlandse Overheid en hij ziet hetzelfde bij de VN, maar toch liever Marokko niet, want Marokko is goed voor de Joodse Gemeenschap en de Sahara is voor hen heilig.

 

En dan ook nog een whatsapp van een Parlementariër die zich afvraagt hoe het kan dat de NVWA (die Handhavers dus) wel tijd heeft voor die paar flesjes wijn, maar geen mogelijkheid ziet om de slachthuizen te controleren en überhaupt een tekort aan handhaving waar je U tegen zegt. En na de Brexit wordt de NVWA een echt knelpunt vanwege de verplichte inspecties van goederen uit Engeland. Interessant dat mijn simpele dagboekje voor het Joods Cultureel Kwartier over die paar flesjes wijn uit Nijkerk ook de Jeruzalem Post, de Times of Israel. Israel National News, een niet-Joodse site in Engeland en zelfs een pro-Palestijnse Nederlandse website heeft bereikt. Overigens wordt op die pro-Palestijnse website mijn vergelijking met Rusland en China vermeld, maar Turkije en Marokko zijn daar weggelaten.

 

De “bezette” gebieden mag ik dus kennelijk vergelijken met De Krim en met Tibet, maar niet met de Westelijke Sahara en het Turkse deel van Cyprus. Ik ben blij om rabbijn te zijn en geen politicus, al dat gedraai. Maar als ik heel eerlijk ben………..mag u zelf invullen. Wat ik wil zeggen: overal in onze geciviliseerde maatschappij wordt er politiek bedreven. In ziekenhuizen, universiteiten en misschien zelfs wel bij rabbijnen, maar dit laatste even off the record.

 

Het dagboek, die u nu leest, is van na het weekend en is voor mij het meest lastig. Ik mag verwoorden wat ik heb meegemaakt op vrijdag, sjabbat en op zondag. Drie dagen in één en dus veel gebeurtenissen, veel afwisseling en toch maar beperkte ruimte. Het dagboek heet “dagboek van een opperrabbijn in coronatijd”. Maar is er verschil tussen een dagboek van een opperrabbijn met het dagboek van een scriba of een bisschop? Gelijk kerken zitten ook de synagogen met het probleem van wel/niet open, wel/niet samenzang, wel/niet mondkapjes, wel/niet ventilatie.

 

Maar bij wel/niet ventilatie speelt er bij de kerken geen beveiligingsaspect, wel bij de synagogen. De voordeur kan niet zomaar open en ook ramen die dusdanig groot zijn dat ze voor ventilatie in aanmerking komen, vormen een bedreiging en dus blijven ze voorzien van kogelvrij glas krampachtig dicht.

 

Binnen zitten we dus met het onzichtbare coronavirus en buiten ligt de onberekenbare terrorist op de loer. Deze spanning vertaalt zich ook naar de bestuurders van de synagogen. Welke vijand vormt momenteel een grotere bedreiging en afhankelijk daarvan wel/niet open. Of sluit ik ieder risico uit en openen we pas de synagoge als de vijand vanbinnen, het virus, en de vijand vanbuiten beiden tot een aanvaardbaar risico zijn beperkt? En wie beslist? De rabbijn of de voorzitter? Een spanning waarvan ikzelf een onderdeel vorm, want ik ben rabbijn en sjoelbezoeker. En dat terwijl ik juist zo graag boven de partijen sta om te kunnen bemiddelen. Lastig!

 

Gedurende coronatijd houdt Opperrabbijn Jacobs een dagboek bij voor het Joods Cultureel Kwartier. CIP publiceert deze bijzondere stukken dagelijks.