Joods Maastricht

Website van de Joodse Gemeente in Limburg

EU e-Privacy richtlijn.

Deze website maakt gebruik van cookies om authenticatie, navigatie en andere functies te beheren. Door deze website te gebruiken gaat u ermee akkoord dat we deze cookies op uw apparaat plaatsen. Cookies zijn kleine niet schadelijke tekstbestandjes die door deze site steeds gelezen worden.

Bekijk de eu-Privacy richtlijnen-documentatie.

U heeft cookies afgewezen. Deze beslissing kan worden teruggedraaid.

U heeft toegestaan dat cookies worden geplaatst op uw apparaat. Deze beslissing kan worden teruggedraaid.

Het positieve Pesach trauma en de muur…..

Op Poerim moesten we zoals elk jaar zo veel wijn drinken dat we het verschil niet meer wisten tussen de goede Mordechaj en de snode Haman, tussen goed en kwaad. Welke de betekenis hiervan is, wil ik volgende jaar Poerim graag uitleggen, maar ik vermeld dit omdat ik op Poerim via WhatsApp onder ogen kreeg een foto van een Joodse vrouw die wijn aan het drinken was uit een enorm groot glas. De ondertiteling luidde: ad de lo joda – ze drinkt zoveel tot ze helemaal vergeten is dat het over dertig dagen Pesach is! De dertig dagen tussen Poerim en Pesach staan namelijk in het teken van de grote Pesachschoonmaak. Ieder kruimeltje chameets moet verwijderd worden. Door de eeuwen heen voor het Joodse gezin een periode waarin thuis alles bijna letterlijk op z’n kop staat. Stoelen, tafels, gordijnen, lampenkappen, de schuur, de garage, tassen, broekzakken….. Je kan het zo gek niet noemen of het valt ten prooi aan de grote Pesachschoonmaak.

Te veel Pesachstress is natuurlijk niet de bedoeling, maar het hoort er wel bij. De Pesachvoorbereiding is een deel van onze Joodse cultuur, net zoals de Seideravond, de vier bekers wijn en de matzes. Een deel zelfs van onze identiteit. Dat het wegruimen van al dat gerezen is, symbool staat voor het verwijderen van hoogmoed en verwaandheid uit jezelf en dat de matze, het ongerezen brood, nederigheid en bescheidenheid symboliseert, mag dan weliswaar de diepere betekenis zijn, maar als ik op de gerontopsychiatrische afdeling kwam van het Sinai Centrum en daar met bejaarden sprak wier korte geheugen niet meer functioneerde, wisten ze nog erg goed te vertellen over de matzes, het maror en de grote Pesachschoonmaak!

Vandaag de dag wordt er, terecht, veel gesproken over duurzaamheid, CO2-uitstoot en de verwarming van onze aarde. Het is vanzelfsprekend dat wij moeten voorkomen dat onze nazaten het slachtoffer worden van ons roekeloos omgaan met het milieu. Daar kan niet genoeg op gehamerd worden. Maar als wij onze jeugd een opvoeding geven waarin alles uitsluitend draait om de afgod IK, een opvoeding waarin ik zo vaak hoor roepen dat het allerbelangrijkste in het leven is als je maar gelukkig bent, als wij op deze manier een jeugd voorbereiden op de toekomst, waarom zou die jeugd dan bereid zijn zich offers te getroosten die hen helemaal niet gelukkiger maken! De wereld draait toch immers om het geluk van de IK!

Het is van vitaal belang dat wij onze blik verder richten dan alleen onszelf, nu, hier en vandaag. De meeste communicatie die op de jeugd afkomt stelt dat het hoofddoel van ons leven is om nu zelf gelukkig te zijn. Als we dat niet tegenspreken, kunnen en mogen wij dan verwachten dat kinderen bereid zijn te denken aan het welzijn van nazaten die ze in de verste verte niet kennen, nog los van de vraag of ze überhaupt nazaten willen hebben?

Neen, dat Pesachtrauma is goed. Het gezin is intensief bezig met de uittocht uit Egypte, bevrijding van (lichamelijke en geestelijke) slavernij, bevrijding van het kwaad, op weg maar de berg Sinai, op weg naar het Heilige Land. Primair werken aan jezelf om het matze-gevoel op te wekken en de hoogmoed eruit te krijgen, en inzien dat als onze voorouders niet uit Egypte waren weggetrokken, wij nog in die slavernij hadden geleefd. We bereiden ons voor om dat verhaal tijdens de seideravond door te geven aan de volgende generatie.

Dat is Pesach! Met jezelf bezig zijn, zelfs als het bijna een trauma lijkt, maar omwille van ons allen, nu en in de toekomst.

Enige weken geleden was ik in Montreal. Meer dan een meter sneeuw. Mijn schoonzoon had vanaf het huis tot aan de straat een pad gemaakt. Aan weerzijden van het pad een muur van sneeuw. Mijn kleinzoon van vijf jaar riep enthousiast uit: opa, het lijkt wel de doortocht door de Rode Zee waar er ook een pad was en aan weerskanten het water een muur had gevormd.

Kijk, zei ik trots tegen mijzelf, dat is opvoeding!

Ik wens u namens ons Opperrabbinaat een koosjere Pesach, nog vele jaren in voorspoed en sjalom. En eet de matzes in gezond!

Binyomin Jacobs, opperrabbijn.

Pesach 5778

Copyright © 2013. All Rights Reserved.