Joods Maastricht

Website van de Joodse Gemeente in Limburg

EU e-Privacy richtlijn.

Deze website maakt gebruik van cookies om authenticatie, navigatie en andere functies te beheren. Door deze website te gebruiken gaat u ermee akkoord dat we deze cookies op uw apparaat plaatsen. Cookies zijn kleine niet schadelijke tekstbestandjes die door deze site steeds gelezen worden.

Bekijk de eu-Privacy richtlijnen-documentatie.

U heeft cookies afgewezen. Deze beslissing kan worden teruggedraaid.

U heeft toegestaan dat cookies worden geplaatst op uw apparaat. Deze beslissing kan worden teruggedraaid.

Het spoor naar Auschwitz

Een documentaire die op indringende wijze een akelig logische vraag probeert te beantwoorden: waarom kwam er geen hulp? Waarom werd er geen enkele poging ondernomen om de massamoord verder te verhinderen? Waarom deed de wereld alsof ze niet wisten wat zich in de hel van Auschwitz afspeelde, terwijl ze het wel wisten? Waarom kregen de Nederlandse Joden geen voedsel pakketten van hun Rode Kruis? En waarom was er voor hen, die de verschillende hellen hadden overleefd, na de oorlog geen opvang? Waarom kreeg mijn vader na de oorlog geen medische hulp? Geen extra voedsel? En waarom werden de ruiten van zijn winkel ingegooid, nadat hij die eindelijk weer had teruggekregen en hij mocht proberen zich in zijn levensonderhoud te voorzien?

Recentelijk heeft het Nederlandse Rode Kruis zijn diepe en zeer oprechte verontschuldigingen aangeboden, nadat het duidelijk was geworden dat de historicus/onderzoeker van het NIOD had aangetoond, na vier jaar onderzoek, dat, zoals zijzelf het kort samenvatte, het Nederlandse Rode Kruis NIETS had gedaan voor de Joden, niet in Nederland en niet in de concentratiekampen. En ook na de oorlog was de terugkomst van Joden naar bevrijd Nederland een ongekend traumatiserend drama. Wanneer volgt het oprecht gemeende en ondubbelzinnige excuus van de Nederlandse politie? Van de Nederlandse Overheid? En wat te denken van de Rechterlijke uitspraak van vandaag dat de onaanvaardbare en ophitsende uitspraak van de heer Khoulany, die Israëlische jongeren meende te moeten betitelen als “toekomstige kindermoordenaars”, niet onder de noemer discriminatie valt, omdat antisemitisme niet hetzelfde is als antizionisme! Terwijl ieder normaal denkend mens weet dat het verschil tussen antisemitisme en antizionisme flinterdun is, als het überhaupt nog te scheiden valt.

Vorige week trof ik een witte enveloppe met inhoud in mijn brievenbus. Een brief, afkomstig van een Joodse arts. De arts schrijft mij dat een van zijn patiënten, met duidelijke psychische klachten, aan hem een mezoeza had gegeven, omdat de patiënt af wilde van dat Joodse ornament. De niet-Joodse patiënt wist niet waar de mezoeza vandaan kwam, maar had er geen goed gevoel bij. Wel wist hij dat zijn grootouders hadden weten te profiteren van het niet-terugkeren van hun Joodse buren. Voor deze patiënt was de mezoeza iets dat hij niet meer in huis wilde en durfde te houden. De mezoeza had de oorlog overleefd, de buren niet. De patiënt voelde de aanwezigheid van de mezoeza als een soort vloek waarvan hij zich wilde bevrijden. De mezoeza, een houten kokertje met een bijna vergane Bijbeltekst als inhoud, ligt nu bij mij op een plank in mijn boekenkast, naast twee zilveren kidoesj bekers. Op de ene beker staat de naam Bernhard gegraveerd. Op de andere Siegmund. Neven van mijn vader die ik niet heb gekend en over wie mijn vader mij enkel en vagelijk heeft verteld dat het twee van zijn neven waren, vermoord met hun vrouwen en met hun kinderen…..Niets is er meer van hen over, geen foto’s, geen nazaten, geen broers en geen zusters. Slechts een zilveren kidoesj beker met een naam, die anoniem op de plank in mijn boekenkast prijkt, moederziel alleen, naast die waardeloze kleine half vergane houten mezoeza, die boekdelen spreekt en door mij wordt gekoesterd.

De documentaire heb ik bekeken, tot mij genomen, geschokt, maar helaas geheel niet verbaasd. Had dat spoor nu wel of niet gebombardeerd moeten worden? De meningen van de deskundigen lopen uiteen. Precisiebommen bestonden nog niet. En bovendien: de moffen zouden het gebombardeerde spoor binnen een mum van tijd weer op de rails hebben gezet. Aan slaven was geen enkel gebrek. In Budapest, waar de spoorbruggen wel waren gebombardeerd werden de Joden lokaal vernietigd. Een katholieke pastoor sleepte 119 Joden uit, als ik me goed herinner, een bejaardentehuis. Ze werden tegen de muur geplaatst en gefusilleerd, terwijl de pastoor uitriep: in naam van Jezus….vúúr.

Zo vertelde mij kortgeleden geëmotioneerd een Joodse overlevende van Boedapest.

Op twee oktober, mocht ik aanwezig zijn bij een herdenking, een herdenking van de grote razzia die die nacht in de Noordelijke Provincies van ons land, vijfenzeventig jaar geleden, akelig goed voorbereid, had plaatsgevonden. De huidige burgemeester, het antisemitisme zeer scherp veroordelend, vroeg zich in zijn toespraak begrijpelijk en oprecht af: hoe zou ik, als ik toen burgemeester zou zijn geweest, hebben gehandeld.

Na hem kreeg een overlevende het woord. De koudheid en laksheid, tijdens en na de oorlog, dat had hem het meest gekweld. De buren die na de oorlog zichtbaar teleurgesteld waren, omdat zij hadden overleefd en terugkwamen. De vrienden en bekenden die zich in de oorlog zonder al teveel aandringen loskoppelden van hen die eens hun vrienden waren, louter en alleen vanwege hun Jood-zijn.

En dat zie ik in deze documentaire. Het gaat niet om de vraag of de rails wel of niet gebombardeerd had moeten of kunnen worden. Het gaat om de vraag die veel knellender is: hoe heeft de wereld kunnen wegkijken? Ja, er waren helden die met gevaar voor eigen leven mijn moeder hebben gered. Maar het percentage verzetstrijders, of beter geformuleerd “mensen die mens bleven” was schrikbarend klein. Ja, ook het percentage collaborateurs was niet groot. Maar de meute, de grote meute, welke kant koos die?

En welke kant gaat die grote meute vandaag op? En/of morgen?

Voordat de Joden uit de Egyptische slavernij werden bevrijd, waren er eerst de Tien Plagen. De Eerste Plaag was dat het koude water van de Nijl veranderde in warm bloed. De eenvoudige betekenis is voor de hand liggend. De Nijl, de economische slagader van het verdorven Egypte, werd getroffen. Geld, roem, eigenbelang moesten eerst worden overwonnen, weggevaagd, om tot een bevrijding uit het kwaad te kunnen komen. Een diepere betekenis luidt: het koude water van de Nijl staat voor koudheid en laksheid. Dat koude water, de onverschilligheid en het wegkijken, dat moest veranderd worden in warm bloed, betrokkenheid en geïnteresseerdheid in de medemens, in oprechte naastenliefde.

Het Spoor naar Auschwitz gaat voor mijn gevoel niet over het wel of niet opblazen van dat spoor, maar over een bevriezende afschuwelijke en onmenselijke koudheid, die wij, als toeschouwers van nu, moeten transformeren, om te voorkomen dat…….

Aan het eind van de bijeenkomst heb ik nog het volgende gezegd:

 

De vergelijking die vaak gemaakt wordt tussen het niet binnenlaten van Joods vluchtelingen en de huidige vluchtelingenstroom gaat niet geheel op. De Joden van toen hadden absoluut geen enkel plan om niet-joden te doden of te bekeren. Vele van de huidige vluchtelingen echter zijn van mening dat Joden gedood mogen worden en vrouwen gebruiksvoorwerpen zijn. Zijn zij hieraan schuldig? Absoluut niet! Zo zijn ze opgevoed. Wij, Nederlanders, schieten tekort door hen alleen Bad, Brood en Bed te geven, maar niet voldoende Basisnormen. Natuurlijk moeten wij ze opvangen, maar ook zijn wij verplicht om hen te helpen met integratie en dus een essentieel stuk heropvoeding, opdat zij waardige leden kunnen worden van onze gezamenlijke Nederlandse samenleving.

Binyomin Jacobs, opperrabbijn

Overhandiging van de documentaire “Het Spoor naar Auschwitz” 8 november 2017

Copyright © 2013. All Rights Reserved.